اين است كه نظام تربيتى براساس ماديگرى و ماده پرستى و انقطاع از خدا وماوراى طبيعت است ؛ روشهايى است بر اساس فيزيك و غفلت از متافيزيك و چون تربيت در چنين نظامهايى ، يك بعدى است ، نمىتواند به نتيجهء مطلوب برسد . بنابراين ، براى رسيدن به هدف عالى ، چاره‌اى جز اين نيست كه دگرگونى عظيم در سيستمهاى تربيتى و نظامهاى پرورشى پديد آيد و متدهاى تربيتى براساس « متافيزيك » و اعتقاد به خداى بزرگ استوار شود ؛ خدايى كه بشر را با مسؤوليتهاى بزرگ آفريده است و در سراى ديگر - كه آغاز زندگى نو است - به تمام اين مسؤوليتها دقيقاً رسيدگى خواهد شد و هر فردى متناسب كردار و رفتار خود ، كيفر و پاداش خواهد داشت . زمانى كه اعتقاد به خدا و مذهب وتوجه به سراى ديگر ، اساس نظامهاى تربيتى انسانها را تشكيل ندهد ، كليهءكوششهاى بين‌المللى و منطقه‌اى براى اصلاح جوامع ، عقيم و بىثمر خواهد ماند . گواه زنده اكنون در اين‌جا تلاش يك ملت بزرگ صنعتى را كه سنتهاى اصيل دينى را به دست فراموشى سپرده‌اند و دين و مذهب ، جز لعابى شيرين ، روى ماديگرى تلخ آنان نيست ، براى اجراى يك برنامهء اصلاحى ، يادآور مىشويم تا روشن شود كه چرا آن تلاش بزرگ و همه‌جانبه ، عقيم و بىنتيجه ماند و چرا با آن همه تبليغات از طريق كليهء وسايل ارتباط جمعى نتوانستند به اصلاح گوشه‌اى از اجتماع خود موفق گردند و جامعهء خود را از يك كردار زشت و نوشيدن يك مايع مسموم و ويرانگر باز دارند . اين پرسش ، يك پاسخ بيش ندارد و آن اين كه